In de zomer van 1978 ging ik als twaalfjarige voor het eerst naar een ‘echte’ film. Eerder had mijn vader mij wel eens meegenomen naar een film over Dik Trom in een achterafzaaltje in Assen, maar dit was andere koek. Ik mocht met mijn oudere broer en zijn ‘vriendin’ naar Grease, met John Travolta als Danny Zuko en Olivia Newton-John als Sandy Olsson, in een échte bioscoop! Het beeld van Olivia in een strakke zwarte leren broek is me nog lang bijgebleven.

John Travolta was cool. Net als Elvis Presley, mijn grote idool, die ik als tienjarig jochie voor het eerst op de radio hoorde in de eerste maanden van 1977. ‘Moody Blue’ was het eerste nummer dat écht mijn aandacht trok. Kort daarna stierf The King in de badkamer van zijn geliefde Graceland en was er geen houden meer aan. Dat Elvis, net als John Travolta, ook acteur was wist ik, maar ik had nog nooit een film van hem gezien. Video’s had je toen nog niet, laat staan dvd’s, Netflix of YouTube. Je was afhankelijk van de Nederlandse omroepen die zo nu en dan een film programmeerden op de twee netten die we konden ontvangen. Ik kan me nog herinneren dat de VARA ooit Love Me Tender uitzond, maar mijn ouders wilden toen liever naar De Mounties kijken.

Elvis wilde een filmster worden, meer dan wat dan ook. Voor zijn diensttijd had hij mooie stappen gezet met Jailhouse Rock en vooral King Creole, waarin hij een rol speelde die ooit was bedoeld voor James Dean, een van zijn grote voorbeelden. Na zijn diensttijd moest Elvis’ droom werkelijkheid worden en alles wijken voor zijn acteerambities. Het draaide uiteindelijk uit op een grote teleurstelling. Het commerciële succes van de films kwam de artistieke kwaliteit niet ten goede. Op Wild in the Country uit 1961, met een prachtige dramatische rol voor Elvis, werd verlies gemaakt en daarmee was het eigenlijk wel gebeurd met de ambities om een serieus acteur te worden. De filmstudio’s zagen Elvis liever in een lichtvoetige film, omringd door mooie meisjes en een dozijn liedjes zingend. En de fans? Die konden er geen genoeg van krijgen.

Ik kan mij Elvis’ frustratie wel voorstellen. Toch waren de meeste films zo slecht nog niet, als je ze in het juiste perspectief plaatst. Blue Hawaii werd een kaskraker en voor Tickle Me ontving Elvis zelfs een Golden Laurel Award voor de beste mannelijke rol in een muzikale film. Eigenlijk was het format niet anders dan bij het door iedereen (nog steeds) bejubelde Grease. Het verschil is dat John Travolta daarna wél meer serieuze rollen kreeg aangeboden, die van hem een gevierd en gerespecteerd acteur maakten. Vergelijk bijvoorbeeld Pulp Fiction maar eens met Grease en je ziet wat ik bedoel.

In 1969 werd met Charro! nog eenmaal geprobeerd een serieuze western, in de beste Clint Eastwood-traditie, te maken. Ook dit liep uit op een teleurstelling, omdat de filmkeuring alle controversiële vecht- en blootscènes schrapte, tot grote frustratie van iedereen die bij de film was betrokken. Toch kreeg Elvis nog één kans toen Barbra Streisand in maart 1975 naar Las Vegas vloog om Elvis de mannelijke hoofdrol in de remake van A Star Is Born aan te bieden. Waarom Elvis dit aanbod uiteindelijk niet aannam, is voer voor speculatie. Was het Colonel Tom Parker die de boot afhield omdat de rol van een afgetakelde superster de werkelijkheid wel erg dicht benaderde? Of was het Elvis zelf, die ertegen opzag de rol te spelen en zijn manager de opdracht gaf zulke hoge eisen te stellen dat Streisand niets anders restte dan een ander voor de rol te vragen? We zullen het nooit weten, maar feit is dat Elvis’ vervanger, Kris Kristofferson, een Golden Globe won voor zijn rol. Een eer die Elvis in 1972 ten deel was gevallen met zijn concertfilm Elvis on Tour, waarin hij laat zien wat hij het beste kon: de wereld entertainen met zijn enorme charisma en geweldige stem. Met Elvis on Tour bewees Elvis wel degelijk een moviestar te zijn, al is het in de brede zin van het woord.

Met EPiC krijgt Elvis, ruim 48 jaar na zijn dood, opnieuw de kans in de bioscoop te laten zien waarom hij The King werd genoemd. Na het succes van de biopic Elvis, die diverse Oscarnominaties ontving, levert EPiC Elvis misschien postuum alsnog zo’n felbegeerd beeldje op. Baz Luhrmann heeft kosten noch moeite gespaard en deuren — van zoutmijnen — geopend die voor zijn biopic over Elvis meer dan een halve eeuw gesloten bleven. De publieke belangstelling kan beter, maar de kritieken zijn in ieder geval unaniem lovend. Wat zou het geweldig zijn als Elvis alsnog de erkenning als acteur krijgt waar hij altijd zo naar gehunkerd heeft.

Nog even terug naar Grease. Jaren nadat ik de film had gezien, las ik dat Elvis bijna een rol in deze film had gespeeld. Producer Allan Carr wilde oorspronkelijk Elvis voor de rol van Danny en Ann-Margret als Sandy. Gezien de fysieke staat van Elvis op dat moment werd daarvan afgezien. Wel kreeg Elvis nog de rol van ‘Teen Angel’ aangeboden, maar dat aanbod sloeg hij af, waarna Frankie Avalon werd gecast. Toch is er een mooie, en tevens wrange, Elvis-referentie in de film te zien in het nummer ‘Look at Me, I'm Sandra Dee’, gezongen door Stockard Channing (Rizzo), met de tekst: “Elvis, Elvis, let me be; keep that pelvis far from me.” Het nummer werd gefilmd op 16 augustus 1977, de dag dat Elvis stierf.

Met EPiC is Elvis al moviestar, dankzij Baz Luhrmann, nu als het ware opnieuw geboren. Elvis is dood. A star is born.