Frits Verhulst

Frits Verhulst is een gepassioneerde kenner van het werk en de nalatenschap van Elvis Presley. Regelmatig schrijft hij columns over nieuw uitgebrachte Elvis-items, variërend van albums en collector’s editions tot bijzondere heruitgaven. Met zijn kritische, maar altijd oprechte blik weet Frits precies de juiste balans te vinden tussen enthousiasme en deskundigheid.

Dankzij zijn scherpe oog voor detail en zijn diepgaande kennis neemt hij lezers mee in wat een release écht de moeite waard maakt—of juist niet. Zijn columns zijn helder, eerlijk en doordrenkt met liefde voor de muziek van “The King”, waardoor zijn analyses zowel voor doorgewinterde fans als nieuwe liefhebbers waardevol zijn.

ON TOUR 1974 AMARILLO

1973 was een krankzinnig jaar: het huwelijk met Priscilla was allang op de klippen gelopen en onderhandelingen over alimentatie zouden beginnen. Het jaar startte met het Aloha From Hawaii spektakel. In het voorjaar besloten Elvis en manager Colonel Parker de rechten op de catalogus tot dan toe te verkopen aan RCA. Vanaf dat moment kwamen nog wel de rechten van songs in de eigen uitgeverijen binnen. Presley was al snel door de kleine 3 miljoen dollar heen. Veel ging richting Priscilla. Later in '73 ontstond op de hotelkamer van Parker een ruzie (details zijn bij de meeste fans, neem ik aan, wel bekend), waarna Elvis de Colonel ontsloeg en die op zijn beurt juist ontslag nam. Dit rommelde een paar weken door nadat Parker een flinke rekening had opgemaakt die de Presley's niet konden betalen. Er was geen spaarpotje. Uiteindelijk vroeg de zanger zijn manager om weer optredens te boeken. Daarmee werd het contract voortgezet, maar het werd nooit meer hetzelfde...

Als '73 een maf jaar was, werd 1974 een chaotisch druk jaar! De studio werd niet aangedaan, echter Presley trad meer dan 150 keer op, waaronder tijdens 2 volledige seizoenen in Vegas en 2 seizoenen in Lake Tahoe. In maart trad hij in Memphis op, wat op dubbel-lp uitkwam. Het gebruik van (legale) drugs begon in het najaar zijn tol te eisen en 2 september schoot hij op het podium in Vegas uit zijn slof en liet in niet te missen verwoordingen horen hoe hij over roddel journalistiek dacht. Later die maand gaf hij in Maryland zijn tot dan toe slechtste optreden: hij was nauwelijks te verstaan en had moeite met complete songs.

Op 19 juni 1974 gaf hij echter een eenmalig optreden in Amarillo, Texas, dat achteraf wellicht het beste van '74 bleek te zijn. Hij zag er goed uit, beter dan in maart, gebruind en duidelijk wat afgevallen. Hij had lol met de band en het publiek, maar zong iedere track geconcentreerd en vol overgave. Zelfs een oudje als Hound Dog leek met meer vuur gebracht dan normaliter. Hoewel het repertoire voor dit jaar redelijk vast stond is het toch een genoegen een gemotiveerde Presley te horen.

In 2005 bracht FTD het concert op cd uit als onderdeel van de Rockin' Across Texas set. Toen klonk de soundboard erg mat en was de verhouding tussen Elvis (voorgrond) en band zoek. De opname maakte destijds weinig mensen blij.

Degene die mij kennen weten dat mijn lievelings periodes qua Elvis 1954-1961 en 1968-1971 zijn, maar ook in andere jaren werden regelmatig producten uitgebracht die mij bevallen. Toen recensies over de MRS versie van 'Amarillo' verschenen werd ik heel nieuwsgierig. De dubbel-lp is redelijk geprijsd en ik heb mijn budget aangesproken. Het geluid, kan ik naar eer en geweten zeggen, is enorm goed. Zeker voor een soundboard en zeker in vergelijking met de FTD cd! Uiteraard, zou ik bijna zeggen..., heeft MRS de mono opname naar stereo gemixt en daarmee het geluidsbeeld breder getrokken en, belangrijker, in de juiste balans gebracht. Waarom kan RCA/BMG/SONY/FTD zoiets niet? Okay, MRS 'jat' FTD uitgaven, maar in dit geval: prima!

Deze dubbelaar (ook op enkele cd verkrijgbaar) klinkt vrijwel perfect en zowel de band als Elvis zijn in bloedvorm. Dit MRS album is een absolute aanrader en hoort in elke serieuze Elvis verzameling thuis!

KING CREOLE (RDM 10")

King Creole was Elvis' 4e film en de laatste voor zijn diensttijd, uitgebracht in 1958.

In tegenstelling tot het volledig verzonnen verhaal in de speelfilm 'Elvis' had manager 'Colonel' Tom Parker een goede verstandhouding met de Amerikaanse legerleiding. Er was ook geen sprake van chantage vanwege zijn kennelijke statenloosheid. In tegendeel: het leger snapte de commerciële belangen en gaf uitstel om KC af te maken. Voorts wees Parker het voorstel af om Presley in te zetten voor vermaak van de troepen: Elvis zou zijn diensttijd als ieder ander volbrengen. (Trouwens, gratis optreden? Daar beginnen we niet aan...)

Toen ik nog een jonge Frits was, was ik niet weg van de soundtrack lp. Ik wilde Rock 'n Roll op een jaren '50 plaat en op KC zijn slechts 3,5 uptempo terug te vinden: de titelsong, Hard Headed Woman, Dixieland Rock en het laatste stuk van Trouble. Het hadden er 4,5 kunnen zijn, want Dirty Dirty Feeling was geschreven voor de film, maar niet opgenomen. De song dook twee jaar later op, op de Elvis Is Back! lp. Verder stond de KC lp vol met jazz-achtige blues en ballads. Ook daarvan zat er nog 1 in het vat: Danny, geschreven en opgenomen als titelsong toen de de film nog, naar het boek, A Stone For Danny Fischer zou heten.

Ik kan inmiddels de, met name lp-, versies van de soundtrack niet meer tellen. Overal duiken ze vanuit Europa op vanwege het Publiek Domein. En hier hebben we de zoveelste. Ditmaal van RDM. Een 10 inch, dus geen 12 inch. Toch is hier meer aan de hand! Het is een Anthony Stuchbury product en die kennen we van de, in mìjn(!) ogen meer dan voortreffelijke mono naar stereo mixen van Presley's jaren '50 output op bijvoorbeeld de heerlijke 4-cd box The Essential '50's Masters. Er kwam vraag door diverse fans om de stereo masters van de box te tillen en een aantal separate albums een nieuw stereo leven te geven. Met name de tracks van KC klonken magistraal in de nieuwe mix.

En dus, 'in popular demand' is hier de KC soundtrack op vinyl in levensecht stereo. Stuchbury heeft echter voor iets bijzonders gezorgd: 5 van de tracks zijn de, klein beetje aangepaste, filmversies minus dialoog of bijgeluiden. Er zijn studio opnames gebruikt. Voorts is alles geplaatst in de volgorde van de film, waarbij een uitgebreide opening scene is samengesteld. Erg leuk gedaan!

Is dit een musthave? Pfff... Ben je een purist die niets moet hebben van mono naar stereo, blijf hier verre van. Sta je open voor iets anders? De nummers zijn heerlijk opengetrokken, waardoor je meer details hoort. De geluidskwaliteit is prima op hier en daar een heel klein beetje oversturing bij de film versies, maar dat is te verwaarlozen en zit in het bronmateriaal. Ik klaag niet! Verder is de film volgorde van de songs echt een aparte beleving.

Oh ja, de CD-versie van dit album heeft een andere afbeelding en bevat de bekende versies van de 'film'-tracks als extraatje. Wel de stereo mixen uiteraard.

EPiC (Elvis Presley in Concert) LP

EPiC (Elvis Presley in Concert)

Waarom nou ook de dubbel-lp als je de cd allang in de kast hebt staan? Tja, het zal toch de vinyl-verslaafde in mij zijn. Echter, een ander pluspunt tegenover de cd-versie is de prachtige lay-out op groot formaat. Zowel de audio inhoud als het visuele draagt een dikke stempel van regisseur Baz Luhrman: de klaphoes en binnenhoezen zijn totaal over de top uitgevoerd. Je moet er maar van houden, maar ìk vind e.e.a. wel tof, hoor!

Dan het feitelijke product - daar gaat het tenslotte uiteindelijk om: laten we eerlijk zijn, nieuwe lp's hebben tegenwoordig bijna altijd een digitale bron. Dat is bij EPiC dezelfde voor lp en cd. Door de omslag van digitaal naar analoog zal er wel altijd verschil tussen beide media blijven in het geluid. Intussen heb ik een prima geluidsinstallatie. Geen high-end, maar een in de loop der jaren samengestelde set die volledig voldoet aan de eisen van mijn oren. EPiC op vinyl heeft (zoals ik vaker bij lp's merk) een iets zwaarder, meer dwingend, geluid dan de cd. Het verschil is miniem, echter wel degelijk daar. Het totale geluidsbeeld is kraakhelder en benadrukt de conclusie dat de producers (met Luhrman nadrukkelijk aanwezig) een grote liefde voor bas en drums hebben, waarvan trouwens ook het nodige is bijgevoegd bovenop de bestaande opnames. Over het algemeen denderen de nummers de huiskamer in. Ik kan het wel hebben. Overigens laten de nieuwe mixen de verschillende instrumenten duidelijker naar voren komen.

Don't Fly Away, een mix van (hoofdzakelijk) Suspicious Minds op een beat die we bijvoorbeeld kennen van Dua Lipa, was het laatste nummer van de film en slotstuk van de cd, maar ontbreekt merkwaardig genoeg op de dubbel-lp. Ik vind het geen ramp, gek is het wel. Overigens staat de track ook op de cd- en lp versie van de Elvis-film soundtrack uit 2022.

EPiC op lp? Een goed idee!

ELVIS PRESLEY, THE LAST CONCERT

MARKET SQUARE ARENA, INDIANAPOLIS, JUNE 26, 1977

***Deze recensie bevat mijn 100% persóónlijke mening!***

Woensdag 17 augustus was een druilerige bewolkte dag, 15 graden. Ik was in juni 18 geworden en had per 1 augustus mijn eerste vaste fulltime baan. 's Avonds na zes uur tufte ik op mijn brommertje van m'n werk, gevestigd op de grens van Heemstede en Bennebroek, naar huis, in Haarlem. Die dag werd ik niet met een glimlach begroet. Mijn moeder had een vertrokken grimas: "Je hebt het zeker wel gehoord?". Er was nog geen internet, ik had voor in de pauze het Haarlems Dagblad van de avond ervoor altijd mee en de radio stond nooit aan op kantoor. Dus nee, ik had 'het' niet gehoord. "Elvis is dood...". Ze wachtte op mijn reactie. "Welnee, mam. Dat zeggen ze wel vaker. Allemaal roddels." Mijn vader zat op de bank de krant te lezen en, terwijl ik mijn helm afzette en begon de jas open te ritsen hield hij de krant omhoog met het slechte nieuws. Het tv-journaal bevestigde 's avonds de slechte tijding en mijn wereld leek in te storten. Sinds mijn 11e was ik fervent fan en ging al mijn zakgeld en verdiensten van vakantiebaantjes op aan die hobby. Mijn beste vriend sinds jaren was Jimi Hendrix fan en gewend een overleden idool te bewonderen. Maar, fuck him! Niet ELVIS! Dat kon niet. Hoe moest het nu verder?

Natuurlijk ging het leven, mijn leven, uiteindelijk wel door. Maar niet voor ik mij in november rot schrok toen de CBS special werd uitgezonden. De bewegende beelden die ìk kende waren van wat films uit de jaren '60 die een enkele keer op tv te zien waren, de Jailhouse Rock clip die in 1974 weken achtereen op 1 stond bij Top Pop en de films That's The Way It Is en Elvis On Tour. Foto's in bladen van een opgeblazen Presley deed ik af als gemanipuleerd en de club It's Elvis Time deed driftig mee met ontkennen van problemen. Dus, wist ìk veel! Tot ik met de neus op de feiten werd gedrukt: op de beelden van 19- en 21 juni dat jaar zag hij er vreselijk uit, vergeleken met wat ik gewend was. Vocaal leek er weinig aan de hand, maar qua uiterlijk... Ik had tranen in mijn ogen, weet ik nog.

Achteraf had CBS beter 5 dagen kunnen wachten met filmen. Maar goed, achteraf is een koe in z'n kont kijken, zou mijn moeder zaliger zeggen. Elvis' uiterlijk kon de laatste jaren van dag tot dag verschillen en wellicht speelde ook mee dat het de laatste dag van de tour was, maar op 26 juni 1977 besteeg een duidelijk afgevallen en fitter ogende Elvis het podium in Indianapolis. Hij oogde ook in het gezicht beter. Voor de special was hij voorzien van een dikke laag make-up, maar nu was dat niet nodig, echter buiten dat was er iets terug dat de 19e en 21e miste. Iets waar je geen vinger op kan leggen. Het optreden was goed, solide en wellicht het beste van het hele jaar. Naar we nu weten, zijn laatste concert en een waardig afscheid.

De bootleg-lp's van die 26e juni miste ik de jaren er na net, maar in de jaren '80 wist ik de hand te leggen op de Adios cd en bijhorend prachtig boekwerkje. Nog later kwamen 19 juni, 21 juni en de gemonteerde special uit 1977 illegaal uit (uiteindelijk op fraaie dvd's). Ook een flink stuk 8mm registratie van de 26e kwam via duistere wegen tot ons: niet de beste kwaliteit, echter we zagen inderdaad een vrij fitte en gemotiveerde zanger.

Mijn ouders overleden respectievelijk in oktober '95 en maart '96. Ik was toen al een paar jaar getrouwd en gezamenlijk maakten we mooie èn vreselijke tijden door. Inmiddels is de cirkel (vanaf 1977) voor mij bijna rond. In juli 2024 werd ik blijvend en voor de volle 98% afgekeurd. Aanstaande juni 2026 wordt ik 67 en eindigd mijn werkzame leven ook formeel.

Nu hebben we dan eindelijk een officiële release van Elvis' laatste optreden. Bescheiden, want de cd-set is alleen via fanclubs en gespecialiseerde shops te koop. De uitgave is op het collectorslabel Follow That Dream. Wederom is de publieksopname gebruikt. (Als er al een soundboard opname is, heeft SONY/BMG/RCA deze niet - meer - in het bezit. Persoonlijk denk ik niet dat deze er ooit was.) Anthony Stuchbury is 'ingehuurd' om de registratie te verbeteren. Nu kennen we de goede man van ondermeer de, in mìjn ogen, puike mono naar stereo projecten van de jaren '50 tracks. Tja, wat kan je met een - overigens best redelijke - amateur opname doen? Eerst het volgende: de Adios cd duurt 71,29 minuten, de FTD versie 77,12 minuten...(?) Verder is het volume van Adios veel harder, maar dat ligt aan het masteren. De hamvraag: is de 'nieuwe' cd aanmerkelijk beter qua geluid? Stel je zelf de vraag, was dat te verwachten gezien het bronmateriaal? Het antwoord is m.i. dan ook nee, niet 'aanmerkelijk'. Wel zit er iets(!) minder kamerbrede galm in, is Elvis' stem iets(!) duidelijker en is de bas iets(!) gedetailleerder te horen. Conclusie: Verwacht geen wonderen, maar het concert is een beetje beter wat geluid betreft en is gewoonweg heel erg fijn te beluisteren. Ik ben er van overtuigd dat er niet meer uit te halen was.

Jammer dat het zo lang moest duren, maar 26 juni 1977 staat EINDELIJK legaal in de kast.

De 3-cd set bevat voorts de concerten vanaf soundboard van 18 oktober en 30 december 1976, voorheen verkrijgbaar bij het dure On The Road With Elvis boek. Eerstgenoemde is een standaard, prima, optreden. Die van 30 december was fantastisch: Presley zat de laatste dagen van '76 in een opgaande lijn qua uiterlijk en humeur, cumulerend in het legendarische oudejaarsavond concert van de 31e, een van zijn beste optredens ooit! Atlanta, de dag ervoor was bijna net zo goed, maar ga op zoek naar de publieksopname: niet perfect, echter de soundboard is vreselijk slecht! Er zit een zware brom door het vlakke geluid en de nadruk ligt op de piano, waardoor je soms Elvis zelfs moeilijk hoort!

The Last Concert van FTD koop je voor het inderdaad, laatste optreden en de kwaliteit daarvan is gewoon goed (voor een amateur opname) en ietsjes beter dan we hadden. 18 oktober 1976 is een fijne extra. De derde cd? Leuk als onderzetter. Het boxje is netjes verzorgd met een fraaie foto voorop die een- of twee seconden eerder of later is gemaakt dan die achterop de Adios cd doos. Binnen in nog wat fijne foto's en informatie over o.m. de bandleden.

Kopen? Ik vind het lastig advies te geven, wellicht heb je wat aan mìjn mening?

RAGS TO RICHES

RAGS TO RICHES - THE ORIGINAL MONO MIXES

Even voor en achter in de tuin achter onkruid aangegaan, onder de douche door gerend en nu aan de koffie. Een beetje af...

Zomaar blind een album uit de 'Elvis kast' getrokken. Deze perfecte dubbel-lp (CD zit er ook bij) uit 2024 op het Millbranch Music label. Een selectie uit de meer dan uitstekende juni 1970 sessies (de 'Nashville marathon') in mono. Deze waren sowieso anders gemixt dan de stereo versies en Elvis zelf was voorstander van mono. Op deze dubbelaar een afwisseling van versies, afgewerkt met overdubs voor release en enkele afwijkende takes zonder toeters en bellen.

Toen dit album het licht zag kwamen al rap de verdenkingen boven water als zouden niet alle tracks originele mono-mixen zijn, maar er ook 'fold downs' tussen zouden zitten: de stereo-versies door Millbranch 'ingevouwen' naar mono. Wie weet? Hoe dan ook, 't is het geluid dat Presley prefereerde: mono!

Dit is m.i. aan prachtige dubbel-lp (en/of cd) uit de periode dat Elvis een paar jaar weer absoluut top was en er nog een rauw randje om zijn stem zat.

Oh ja, het product is fantastisch verzorgd met een eerste klas klaphoes vol foto's en tekst. Dit gaat door op de beide binnenhoezen. Ook zit er een fraaie foto, uit That's The Way It Is, op lp-formaat bij èn de tracks op cd. De geluidskwaliteit is ook nog eens uitstekend. Wat wil je als muziekliefhebber nog meer?

Elvis 1956

1956 is, wellicht, achteraf het belangrijkste jaar in Elvis' carrière. Niet alleen omdat hij dat jaar zijn eerste nummer 1 hit had en nationaal doorbrak (de rest van de wereld volgde later, in de meeste gevallen in 1957), Colonel Parker's management machine schoot uit de startblokken. Het resultaat was een nekbrekend aantal optredens, 11(!) verschijningen op tv en Presley's eerste film. In december stond hij uiteindelijk met 10 singles in de Amerikaanse top 100 en was een fenomeen als nooit te voren geworden.

In november 1955 wist Parker Elvis los te weken van SUN records en onder contract te brengen bij RCA, die het - destijds - aanmerkelijke bedrag van 35.000 dollar aftikte plus 5.000 tekengeld voor de zanger (waarvan de Colonel een kwart in eigen zak stak...). Diezelfde maand liet Mae Boren Axton, die Elvis kende uit het circuit van one-nighters, de zanger op een hotelkamer de demo van een song die zij samen met Tommy Durden had geschreven horen. Het nummer was aan anderen aangeboden, die het te donker vonden, maar was feitelijk geschreven voor Presley: Mae had de artiest meerdere keren zien optreden en de twee kenden elkaar. Elvis vond Heartbreak Hotel fantastisch en nam zich voor de track zo snel mogelijk op te nemen.

Op 10 januari 1956 stapte de zanger voor het eerst van zijn leven de RCA studio in Nashville binnen. Steve Sholes was officieel de producer van de sessie met als assistent gitarist Chet Atkins. Buiten Elvis' eigen band was verder nog Floyd Cramer op piano aanwezig. Eigenlijk wist niemand wat ze met die jonge gasten aan moesten: Sholes stond met zijn handen in de zakken en zijn imposante buik (ìk mag dat zeggen) vooruit en Atkins wist het ook niet, dus nam Presley het heft in handen. Hij had een klein anderhalf jaar de kunst afgekeken van Sam Philips, de eigenaar van het kleine SUN label. Het eerste nummer wat werd opgenomen was de Ray Charles song I Got A Woman, wat de jongens al enige tijd live speelden. Vervolgens kwam Elvis met Heartbreak Hotel op de proppen. Sholes en Atkins vonden het maar niets. Een macabere, deprimerende track... De studio was eens kerk geweest en op Presley's microfoon werd een enorme echo doorgestuurd. Het resultaat was ronduit sensationeel (vinden we nu) en had niets van doen met de SUN sound die RCA juist zocht. Er werd een deal gemaakt dat de zanger ook een stuk van de rechten ontving, maar de hoge heren van de platenmaatschappij zagen niets in Heartbreak Hotel en men begon zelfs te twijfelen: was die gast een miskoop geweest? Elvis drong er op aan dat het nummer de A-kant van zijn eerste single op RCA zou worden. Zo geschiedde het, ondanks scepsis. En, inderdaad, het nummer had een stroeve start, maar werd binnen een kleine 2 maanden de eerste nationale nummer 1 voor Presley. Dat vreemde duistere, blues-achtige nummer lanceerde Presley als idool.

De beer was los en het ene hoogtepunt volgde op het ander. Het werd het jaar van Hound Dog, Don't Be Cruel, Love Me, My Baby Left Me, I Want You I Need You I Love You en ander legendarische tracks. Twee lp's, televisie optredens en de film Love Me Tender. Hij gaf 143 concerten (vaak niet langer dan 20 tot 30 minuten).

De lp ELVIS 56, die ik hier bespreek, is niet de Music On Vinyl uitgave maar een luxe uitgave uit 2016. De klaphoes is geheel hoogglans en voorzien van een, iets kleiner dan lp formaat, uitklapbaar vel met summiere informatie, maar netjes uitgevoerd. Als je even nadenkt over de productie van materiaal in een toch al chaotisch en druk jaar is het ronduit verbazend om te constateren dat deze 22 tracks, maar een gedeelte vormen! De vier songs van Love Me Tender ontbreken en de 2 lp's worden minimaal aangestipt. Goed, 22 fantastische tracks, meerderheid uptempo, inclusief als extra alternatieve versies van Heartbreak Hotel en Shake Rattle And Roll. De eerste wijkt enigszins af van de gereleaste versie, Shake... is de ongeknipte uitvoering met het x-rated couplet en de lange honky tonk-achtige piano solo.

ELVIS 56 is een prachtige lp. Ook al hebben we de song al tientallen keren in de collectie, zo bij elkaar is het een briljant geheel! Komt nog bij dat de geluidskwaliteit onwaarschijnlijk goed is (en origineel mono...) en vreselijk fris klinkt.

THAT'S THE WAY IT IS - 4-LP set

Toen deze set 12 jaar terug voor het eerst het licht zag kon ik die niet kopen. Sterker nog, de jaren ervoor waren wij gedwongen geweest - ondermeer - mijn gehele Elvis collectie te gelde te maken. Goed, het is 2026 en Music On Vinyl heeft in al haar wijsheid besloten dit prachtige product opnieuw uit te brengen. De re-release valt mooi samen met de hype rond EPiC, de film (en soundtrack) die tenslotte min of meer de concerten voor That's The Way It Is als anker gebruikt.

Toen Presley op 4 juni 1970 RCA Studio A in Nashville betrad was het 16 maanden terug dat hij in een opnamestudio had gestaan. Na de uiterst succesvolle sessies in januari en februari 1969 in de American Sound studio in Memphis had hij zijn triomfantelijk terugkeer naar het podium in Las Vegas (vanaf 31 juli 57 concerten) en het vervolg daarvan in januari en februari van het jaar erop beleefd. Er moest nieuw studio materiaal komen, maar de American Sound studio was, ondanks twee klasse lp's en hits als Suspicious Minds en In The Ghetto, geen optie meer. Dit had verschillende redenen, maar draaide voornamelijk om eigenaar/producer Chips Moman die via Tom Diskin een paar onenigheden had gehad met manager Tom Parker en RCA aangaande rechten kwesties. Moman hield voorts tijdens sessies de touwtjes strak in handen. Iets dat Elvis op dat moment accepteerde, maar feitelijk sinds Sam Philips in '54-'55 niet meer had meegemaakt. Voor de nieuwe sessies werd gekozen voor de vertrouwde RCA studio in Nashville alwaar hij en de band (live) in 6 dagen een ongelooflijk aantal van (inclusief een paar veel later uitgebrachte jam's) 40 tracks opnam. Producer Felton Jarvis vond alles prachtig en in de praktijk leidde Presley zelf de sessies. Wellicht hadden een aantal nummers baat gehad bij iets meer pogingen. Echter, we mogen niet vergeten - hoezeer liefhebbers de later uitgebrachte kale versies prachtig vinden - dat de studio opnames van 1969 tot en met 1976 weliswaar grotendeels live met de band op band werden gezet, men uitging van latere overdubs met (soms) vocalen, extra instrumentatie en blazers plus strijkers. Zodoende werden eventuele foutjes tijdens de sessie later weggepoetst.

De lp That's The Way It Is werd uitgebracht als soundtrack van de film, maar bevat slechts 4 live tracks uit augustus '70 - de rest zijn studio opnames uit juni.

Wat aardig is, is te vermelden dat 2 jaar later een soortgelijke lp gepland stond om Elvis On Tour (aanvankelijk Standing Room Only) te begeleiden. Echter, kort na de filmopnames kwam de mogelijkheid om voor de eerste keer in Madison Square Garden op te treden, begin juni 1972. Een haastig uitgemixte registratie werd uitgebracht in een, even haastig, omgebouwde hoes voor Standing Room Only/Elvis On Tour. Vandaar de foto uit april op de voorkant...

De 4-lp Legacy versie van TTWII start met de originele lp, echter iets meer uitgesmeerd met de twee laatste tracks op lp 2. Dan volgen single versies van 4 tracks. Deze wijken af van de lp versies. Dit is goed te horen bij I've Lost You en Patch It Up. Deze maal studio opnames i.p.v. live. Kant twee van die 2e lp bevat 5 ongedubte afwijkende outtakes uit de sessies, inclusief gepraat en overleg rondom de songs. Dan op naar de 3e en 4e lp voor een ware traktatie in de vorm van het complete diner optreden van 12 augustus 1970 in Vegas. Ondermeer op de voortreffelijke 2-cd set van Gravel Road Sittin' On Top Of The World vinden we de midnightshow van die datum en deze wordt algemeen beschouwd als zijn beste, meest complete, optreden ooit. De dinner show doet hier weinig- tot wellicht niet voor onder. Misschien is hij wat losser dan een paar uur later. In EPiC zijn o.m. beelden uit dit optreden te zien en die springen weer op het netvlies bij het horen van de opname!

Deze That's The Way It Is 4-lp Legacy set is m.i. verplichte kost voor de liefhebber en zal in ieder geval bij mij regelmatig op de draaitafel te vinden zijn!

De 4 lp's zijn op transparant vinyl geperst. Vinyl, dat van zichzelf mooi stil is. Nadeel is dat je niet echt stof op de plaat kunt zien. (Frits, niet op alle slakken zout leggen!) De hoes is van stevig karton en heeft een soort linnen gevoel. Het is geen klaphoes, maar een wat ruimere enkele. Behalve de 4 platen is er ook een aardig boekwerkje bijgevoegd, waar ik ook een paar foto's van heb gemaakt.

Dan de geluidskwaliteit: die is over de hele linie erg goed, maar het complete live concert spant wel de kroon: alles klinkt als gisteren geregistreerd met een lekker diep bas fundament.

Tjonge, wat ben ik blij met deze set, mensen!

En nu in afwachting van wat FTD heeft gemaakt van het allerlaatste optreden uit juni '77 qua geluidskwaliteit (de bekende publieksopname) èn de EPiC dubbel-lp, die een prachtige klaphoes schijnt te krijgen! Wàt een verwennerij weer, vrienden!

EPiC - soundtrack CD

Zojuist voor de eerste keer op flink volume de EPiC soundtrack beluisterd. Laat ik vooraf een waarschuwing plaatsen voor sommigen onder u die het album nog niet hebben gehoord cq gekocht: houdt u niet van remixen of andere manipulatie met Elvis tracks, hou u hier dan verre van! Dit is een echte Baz Luhrman productie!

Ik wil niet nummer voor nummer van een review voorzien. Dat zullen anderen ongetwijfeld wel gaan doen. Ik pik er wel wat tussen uit.

Goed, 'er in gegaan' met de kennis dat ik naar een berg remixen ging luisteren. Ik was dus voorbereid dat her en der een chirurgisch mes was gebruikt en een blik extra instrumentatie opgetrokken. Ten eerste de overall sound: die is over het algemeen erg krachtig met een naar voren gemixte bas- en basdrum, al dan niet overnieuw opgenomen. De geluidsinstallatie kon er dus aan! Zoals gezegd loop ik niet alle 27 tracks hier langs. Over elk van hen is een hoop te zeggen...

Ik vermeld Love Me, dat a capella begint en ontaardt in een soort chaos! Ik heb de film nog niet kunnen zien en wellicht wordt e.e.a. dan duidelijker?

Het 'nieuwe' In The Ghetto vind ik veel zwakker dan het origineel, hoewel de toevoeging van het gesproken Men With Broken Hearts goed gevonden is.

Always On My Mind is voorzien van een geheel nieuwe begeleiding. Ergens kan ik deze versie wel hebben, voornamelijk door het totaal ontbreken van het galmende koor uit de bekende opname, maar dit had ook met de bestaande instrumentatie mogelijk geweest.

Het slot nummer Don't Fly Away is een knappe mix van Suspicious Minds en Any Day Now op een soort Dua Lipa beat, in 2022 voor het eerst uitgebracht.

De cd is een achtbaan, die je ademloos achterlaat. De speakers kunnen lekker het stof van de conussen blazen... Het lijkt mij echt noodzakelijk dat de film gekeken moet worden om de soundtrack meer op waarde te schatten.

Zal iedereen dit een fijn album vinden? Ik weet zeker van niet. Ondanks dat ik mij zelf tot op zekere hoogte een purist vind, sta ik wel open voor experimenten. Een gedeelte van de mede-fans vindt wat op deze soundtrack te vinden is een verschrikking en zij moeten dit niet kopen, u wordt er verdrietig dan wel kwaad om!

Enneh... Ja, ik wil de dubbel-lp toch ook hebben.

ROCKIN' 57, ESSENTIAL ELVIS

Toen ik deze lp tegenkwam werd ik er in eerste instantie niet blij van. Ik kom daar op terug. Toen ik, voor de 3e keer toch nog eens de tracklist bekeek bekroop mij een vreemd gevoel. Wellicht ligt het aan mij, maar ondanks dat we alle - merendeels voortreffelijke - songs uit 1957 en 1958 uit ons hoofd kennen, lijkt wat de jaren '50 betreft de schijnwerper op 1956 te staan en we (ik?) de resterende fifties als consolidatie zien. Natuurlijk, 1956 is dit jaar (2026) 70 jaar geleden, echter de nadruk ligt al langer op dat magische jaar. Veel uitgaven en publicaties hebben het levenslicht gezien. Denk aan de diverse boeken met foto's van Alfred Wertheimer, de vhs- en dvd's betreffende de eerste lp Elvis Presley en de documentaire over 1956, de prachtige box The Young Man With The Big Beat, enz. Uiteraard betekende het jaar de grote nationale- en later globale doorbraak: de eerste single voor RCA Heartbreak Hotel werd, na een aanloop zijn eerste millionseller, hij gaf een ongezond - duizelingwekkend - aantal optredens door het hele land, bracht de legendarische single Hound Dog/Don't Be Cruel uit, naam z'n eerste film op en verscheen 11(!) keer op tv met optredens van minimaal 2 songs per keer. Wat er in de afgelopen decennia van live optredens in '56 boven water kwam is bijzonder: Las Vegas uit mei, Little Rock uit mei, Tupelo 2 maal uit september, 3 nummers in Toledo uit november en het laatste concert voor The Louisiana Hayride in december. Daarnaast zijn alle nationale tv verschijningen teruggevonden qua beeld en geluid.

In 1957 trad hij begin dat jaar nog eenmaal op in de Ed Sullivan Show en dat was zijn laatste tv show tot 1960. Optredens waren er genoeg, maar veel, véél minder dan het jaar ervoor en eigenlijk is daar, op wat zeer korte fragmentjes uit Canada na, tot nu toe niets op audio gebied van teruggevonden.

En dan kom ik op de inhoud van de lp die nu op mijn draaitafel ligt. Volgens mij is dit een van de weinige keren dat er een product wordt uitgebracht, puur gericht op 1957. En zo verzameld - en het is een selectie, geen totaaloverzicht - wordt, losgemaakt uit jaren '50 overzichten, duidelijk wat een fantastisch jaar dit was voor Presley fans! Gekozen is voor, over het algemeen, uptempo songs. Niet chronologisch, maar door elkaar gehusseld. Geen probleem wat mij betreft: het werkt. Zijn 2e en 3e film (Loving You en Jailhouse Rock) zijn goed vertegenwoordigd naast de andere legendarische single tracks. Geinig is dat zowel One Night als de ongekuisde versie One Night Of Sin zijn opgenomen in het overzicht. De laatste, als eerste opgenomen, gaat letterlijk over de verteller die een bezoek brengt aan een prostituee en zich daar eigenlijk voor schaamt. Dit ging te ver voor RCA en een opgeschoond One Night werd in '58 uitgebracht. De 'schandalige' versie werd pas in 1983 voor het publiek beschikbaar. Dit was trouwens niet de eerste keer dat censuur werd toegepast: het jaar daarvoor ging de schaar in Shake, Rattle And Roll, waardoor we pas jaren later hoorde van de doorschijnende jurk waardoor van alles te zien was...

De hoes van Rockin' 57 is volksverlakkerij. Het ontwerp is een op een gejat van Essential Elvis Volume 2. Het is wat aangepast, maar verwacht de binaural (2-kanaals stereo) niet! De achterkant is netjes, maar de linernotes zijn geschreven door iemand die niet weet waar het over gaat. Laat ik het daar maar op houden... Dan, waar het om gaat, de muziek. Wel, 21 songs staan er, in origineel mono, kraakhelder op (handig, die cd's als bron...?). Alleen bij Baby I Don't Care zit wat scherpte op de stem. Een genot om deze verzamelaar, puur op 1957 gericht, te beluisteren. Een magistrale verzameling! Het label is Pan-Am Records en is, verassing!, gevestigd in Andorra. Een klein landje met veel platenlabels...

Oh ja, nu de naam Loving You gevallen is: wanneer krijgen we eindelijk deze film eens op 4K en/of Blu-Ray? Zijn enige kleuren film uit de fifties die er op DVD al zo schitterend uitziet. Kom op. Een verse 4K scan maken van een schoon negatief en knallen met die hap!!!

AT THE DORSEY BROTHER'S STAGE SHOW

Op 27 januari 1956 kwam Presley's eerste single op het grote RCA uit: Heartbreak Hotel. De plaat begon aan een langzame rit omhoog in de hitlijsten tot in maart de Elvis gekte uitbrak. Ondertussen zakten de kijkcijfers van de Stage Show met de broers Tommy en Jimmy Dorsey, oude rotten in het vak die met hun band een toegankelijke vorm van jazz speelde. (Frank Sinatra zong van 1940 tot 1942 bij Tommy's band en had een maffia kopstuk nodig om onder het wurgcontract uit te komen...) Men ging op zoek naar een jong talent, bij voorkeur uit de Country hoek, en raadpleegde een vrij bekende manager Colonel Tom Parker, die sinds eind 1955 een gast onder contract had die wel wat promotie kon gebruiken. En zo stond Elvis op 28 januari '56 voor het eerst voor een tv camera. Hij zou 6 maal verschijnen bij de Stage Show en telkens 2 songs zingen.

In 1977/'78 werden we verrast met een single waarop Shake Rattle & Roll/Flip Flop & Fly en I Got A Woman te vinden waren uit de Dorsey Show. In 1978 volgde de bootleg lp met alle 6 shows. De hier afgebeelde is een tweede persing met gele letters. Oorspronkelijk werd de plaat uitgebracht met, moeilijk te lezen, blauwe letters. (Die had ik destijds tot ik rond 2010 noodgedwongen mijn hele Presley collectie moest verkopen.) De volgorde van de shows klopte niet helemaal, maar wij - als fans - waren dolblij. Een paar jaar later kwamen ook de beelden bovenwater. Beeld en audio kwamen van Kinescope films: om andere tv-stations te voorzien van content plaatste men bij de live uitzendingen stomweg een filmcamera voor een monitor en nam men e.e.a., weliswaar in bedenkelijke kwaliteit, op. Pas veel later stapte men over op vormen van video op tape. Uiteindelijk bracht RCA de jaren '50 tv-shows ook uit op de 'gouden' Golden Celebration lp (later ook cd-)box. Verder hebben zij er nooit meer iets mee gedaan.

Wat interessant was dat het eerste optreden van Elvis in de show werd aangekondigd door Bill Randle die aangaf Presley voor het eerst te hebben gezien 'while making movie shorts'. Hiermee is bevestigd dat er inderdaad filmopnames bestaan- of hebben bestaan voor 'The piedpiper of Cleveland - A day in the life of a famous dj'. En die dj was... Bill Randle. Van de live show in 1955 met o.m. Elvis en Bill Haley is waarschijnlijk zo'n 45 minuten vastgelegd, waar vervolgens een 'movie short' voor in bioscopen van 20 minuten uit is gemonteerd. De beelden zijn tot op nu niet opgedoken. Wellicht heeft Universal ze in het archief.

Wel, nu hebben we dus de nieuwe stereo lp met de 6 optredens op Knock Out Records in een oplage van 400 stuks, helft op blauw vinyl en de helft groen. De hoes is fantastisch verzocht en er worden twee schitterende grote foto's op glanspapier meegeleverd. Het vinyl is vrij stil van zichzelf en de opnames staan in de juiste volgorde, waarbij aan- en afkondigen langer zijn dan op eerdere uitingen. De geluidskwaliteit is beter dan gewend, maar verwacht niet teveel van dat 'stereo': alles klinkt wel wat ruimtelijker maar de plaatsing van de instrumenten waaierd nogal uit. Elvis' stem staat keurig in het midden, maar zijn akoestische gitaar schuift regelmatig naar links. Goed, de kwaliteit van de bron is nu eenmaal niet denderend, dus DES software kan er niet goed mee overweg. Desalniettemin hebben de Dorsey shows nooit beter geklonken.

Als er echt maar 400 zijn geperst grijp je wellicht eerder mis, maar ik voel aan mijn water dat er vast en zeker nog wel een cd-versie aankomt.

Essentieel voor Presley liefhebbers!

G.I. Blues

Een waarschuwing vooraf: ik ben een muziekliefhebber (zeer brede smaak) en sinds 1970 een flinke Elvis fan, maar GI Blues behoort niet tot mijn favorieten...

ELVIS PRESLEY - GI BLUES

De fans weten in middels wel dat de film Elvis met Austin Butler grotendeels verzinsels en verdraaiingen van feiten bevat. Dat in ogenschouw genomen is het een heerlijke dynamische rolprent die nieuwe jongere fans heeft opgeleverd en nu EPiC, de concertfilm/documentaire met opgewaardeerde beelden uit, voornamelijk, That's The Way It Is en On Tour. Goed, een van de cruciale fantasieën in genoemde film behelst Elvis' diensttijd: we worden geacht te denken dat de legerleiding manager Colonel Parker chanteerde met zijn vermeende statenloosheid om z'n cliënt in militaire dienst te krijgen. De waarheid is dat Parker een vrij goede verstandhouding met het leger had. Vanwege de economische belangen werd zelfs uitstel verleend om King Creole af te maken. Er werd een voorkeursbehandeling voorgesteld, waarbij Presley voor de troepen kon optreden en promotie zou maken voor het Amerikaanse leger. Elvis zou dat wel iets geleken hebben, vermoed ik, maar Colonel Parker was hier mordicus tegen. Formeel wilde hij niet dat 'zijn jongen' gratis optrad, achterliggende gedachte was dat Presley in zijn ogen een groter - ouder - publiek moest bereiken. Een voorbeeldig gedragen diensttijd zou het imago als ideale schoonzoon aanjagen.

De eerste film nadat dienst er op zat was de opvolger van het donkere rebelse King Creole uit '58. Maar 1960 was het jaar waarin Elvis' klaargestoomd werd als artiest voor het hele gezin. De zanger had in Duitsland een vriendschap(...) gesloten met de piepjonge Priscilla en terug in de States bleven ze telefonisch contact houden. Hij klaagde over de kwaliteit van de nummers die hij voorgeschoteld kreeg voor de GI Blues film soundtrack. Hij zat er aan vast... De film had een werkelijk flinterdun verhaaltje en speelde zich in Duitsland af. Elvis was inderdaad opgeschoond en niets deed meer denken aan zijn rollen in Jailhouse Rock en King Creole. De fans van het eerste uur zullen zich achter het oor hebben gekrabt, zeker toen ze de lp kochten: Frankfort Special, Wooden Heart, Big Boots, Didja' Ever... Really?

Vind ik de plaat dan zó slecht? Nou, de film zelf bekoord mij niet, de lp kent zijn goede kanten. De ballad Doin' The Best I Can en het doo-wop nummer What's She Really Like zijn prima en tikken bijna de kwaliteit aan van de vorige plaat, het majestueuze Elvis Is Back uit het zelfde jaar. De resterende nummers, buiten eerder genoemde vier, zijn minder, echter mijn inziens prima. De nieuwe versie van Blue Suede Shoes is instrumentaal sterk, echter beschaafd en doet terugverlangen naar de hypernerveuze versie van 4 jaar eerder. Wat overbodig dus.

De lp die ik draai is een goedkope recente re-release op het Waxtime label. Waxtime is gevestigd in Andorra, een piepklein staatje tussen Frankrijk en Spanje. Waxtime heeft meerdere Presley platen in het assortiment en doet ook veel jazz. Uit de hoek van jazz liefhebbers komt vaak het verwijt dat de geluidskwaliteit tegenvalt. Mij is dat niet zo opgevallen. Het is niet mijn eerste Elvis lp op het label en ik heb ook een paar Sinatra re-release van Waxtime. Uiteraard bezit het label geen mastertapes. Dit soort Publiek Domein persingen zullen samengesteld worden middels digitale bronnen. Cd's...(?) Ik hoor sowieso een prima geluidskwaliteit. Dit is geen mp3. Wat wel heel kwalijk is zijn de bonussongs. Deze voegen dit soort labels vaak toe. Op GI Blues worden beide kanten afgesloten met twee tracks die niets met de film te maken hebben. Sterker nog, 3 ervan overstijgen de kwaliteit van de soundtrack zelf enorm.

Okay, niet mijn favoriete Presley plaat, maar leuk om zo nu en dan te draaien. En op blauw, van zichzelf stil, vinyl! Lekker toch?

AUGUST 26, 1969

Presley maakte zijn comeback op het podium tijdens zijn eerste legendarische Las Vegas seizoen van 31 juli t/m 28 augustus 1969. RCA nam van de 21e tot en met de 26e 11 concerten op multi sporen op. Uit optredens van, zover ik weet, 24, 25 en 26 augustus werd later dat jaar de live-lp van de dubbelaar From Memphis To Vegas/From Vegas To Memphis samengesteld. Met name na Presley's dood kwamen songs en hier en daar een compleet concert beschikbaar. Zowel op bootleg als bij Sony, BMG, Sony.

In 2019, 50 jaar na dato, bracht Sony de 11 cd box uit met alle opgenomen concerten. Alle? Nou nee. Dit zit mij al, inmiddels ruim, 6 jaar dwars. Er ìs natuurlijk een veel vroegere opname uit bedoeld seizoen. Weliswaar geen meer sporen opname, maar een goed klinkende soundboard (opgenomen vanaf het mengpaneel) in mono. De exacte datum van dit concert is niet bekend, maar we gaan uit van op- of rond 3 augustus. Bootleggers hadden de opname al op cd uitgebracht toen het collectorslabel FTD er ook maar een release aan moest wijden. Waarom, waarom dan overslaan op de cd-box? Onbegrijpelijk. Op vinyl is bedoeld optreden o.m. te vinden op het MRS label, met behulp van DES software naar een soort van stereo gemixt. Maar, het klinkt goed. Het intro door de band is nog anders en Elvis trekt goed tekeer.

Enfin, terug naar de cd-box. Gelijktijdig werd het laatst opgenomen concert, midnight 26 augustus, ook op dubbel-lp uitgebracht. Recent zag ik deze betaalbaar staan. Ja echt, zover ben ik al dat ik 3 tientjes voor een dubbel-lp 'betaalbaar' vind. Ik ben weer een nogal vinyl freak geworden, dus ik tastte voor kerst in mijn beurs...

Keurig overnieuw gemixt en gemastered klinkt deze dubbelaar waanzinnig goed. Het is duidelijk dat Elvis richting het einde van de concertreeks zit: de nummers worden nog steeds vol vuur gebracht, maar het is ook duidelijk dat hij zich op z'n gemak is gaan voelen. Dat vertaald zich in veel melige opmerkingen tussen de nummers door, een monoloog die de 10 minuten aan tikt en een totaal verknoeide versie van Are You Lonesome Tonight. Ja, inderdaad, dit is het optreden met de befaamde 'lach'-uitvoering.

Kort en goed: een puik optreden met een superslanke goedgemutste Presley die vocaal sterk zijn superstrakke band door een wervelende show leid, alsof we in zijn huiskamer zijn.

BLUE HAWAII

BLU-RAY - De eerste film van Elvis na zijn diensttijd was in 1960 GI Blues, een lichtvoetige musical-achtig werkje met iets van een romantische comedy. Het idee van een carrière als serieuze acteur bleef door Presley's hoofd spoken en manager Colonel Parker stond er niet onwillend tegenover: zolang het geld oplevert, waarom niet? Flaming Star en Wild In The Country waren de volgende projecten. Elvis speelde respectievelijk een halfbloed blanke/indiaan die verstrikt raakt tussen de twee achtergronden èn vervolgens een intellectueel die schrijver wordt. In beide films zong hij erg weinig en de verhaallijnen waren serieus. Het waren geen flops, maar de bezoekersaantallen vielen tegen.

Parker was tijdens zijn periode in het Amerikaanse leger enige tijd gelegerd op Hawaii en verliefd geworden op de eilanden, het weer en de bewoners. Producent Hal Wallis zag het idee van een Presley film aldaar wel zitten: een 'Bing Crosby film', maar dan met Elvis Presley! Het script van Blue Hawaii, 1961, stelde niets voor, maar de exotische beelden deste meer. De film werd een blockbuster en de soundtrack lp met 14 nummers, waaronder de grote single hit Can't Help Falling In Love bleef zelfs een aantal jaren het best verkochte soundtrack album tot dan toe.

Hierna probeerde men Presley nogmaals aan een kwalitatief betere filmcarrière te helpen middels Follow That Dream, een comedy waarin hij zich kon uitleven als de dommige goede sul Toby. Hierna zagen we de King als bokser in een remake van Kid Galahad met ondermeer Gig Young en Charles Bronson. Ook deze maal zong Elvis minder nummers en ook dèze maal vielen de bezoekersaantallen tegen.

Dus was het in '62 terug naar Hawaii voor Girls! Girls! Girls! met een volwaardige soundtrack lp, inclusief de klapper Return To Sender. Het enorme succes deed het management en de filmmaatschappijen beseffen dat dít dus wat de fans wilden en bleek Blue Hawaii de blauwdruk voor de 'Elvis film', zoals we die bijna 6 jaar in enorm tempo uitgegeven zouden zien worden: een exotische of spannende locatie. Veel lekkere meiden. Een enkel vechtpartijtje en genoeg nummers voor een lp. (Dat laatste gek genoeg niet bij Viva Las Vegas.)

Terug naar Blue Hawaii. Er is inmiddels ook een 4K versie van de film, maar wij hebben geen 4K speler. Dus hou ik het bij blu-ray. De receiver schaalt op naar 4K en levert e.e.a. af bij de 4K televisie. Ik schrok toen het menu verscheen: geplaatst over een foto uit Paradise Hawaiian Style van 5 jaar later. Slordig! Er is een nieuwe scan gemaakt voor de 4K- en blu-ray release. Het beeld is inderdaad brandschoon zonder spettertjes of krasjes. Prima! Dan de beeldkwaliteit. Die is uitstekend met alleen een enkele keer wat softe beelden en in overzicht shots enig zichtbaar filmgrain. Dat hoort nu eenmaal bij films die niet digitaal zijn opgenomen. Het is ook een teken dat er geen ruisonderdrukking (DNR) is toegepast. En dat zorgt weer voor, over het algemeen, goede scherpte. Zeker de close-up's zijn verbazingwekkend duidelijk. Ook de kleuren zijn prachtig, vol en 'bloeden' niet onderling door. Dan het geluid: ik koos voor de ongecomprimeerde 5.1 track. Die is natuurlijk gecreëerd vanaf de originele mono versie. Het meeste komt uit de middenspeaker en in mindere mate uit de linker- en rechter. De achterspeakers doen zachtjes mee met een ambiance versie van de voor-kanalen. De subwoofer wordt nauwelijks wakker gemaakt. Alles klinkt echter zuiver en de dialogen klinken goed. Bij de songs had, wat mij betreft, de subwoofer iets meer aangesproken mogen worden. De BD bevat geen Nederlandse ondertiteling, wel o.m. Engelse en Duitse.

Conclusie. Deze BD laat de film totaal tot zijn recht komen en het beeld is voor het grootste gedeelte waanzinnig! Ik ga wel iets, wellicht geks, zeggen: de BD van Spinout laat voor mij tot nu toe het beste beeld zien van een Elvis film. Het gaat dan echt om referentie kwaliteit, maar Blue Hawaii zit er vlak achter.

ELVIS '68 UNLEASHED

De 'stand-up' shows, waarvan gedeeltes werden gebruikt voor de NBC tv show in 1968. Elvis liep gekleed in het leer als een gekooide tijger over het vierkante podium en zong alsof zijn leven er van af hing. In ieder geval z'n carrière... De show redde die loopbaan en de rest is geschiedenis.

In afwachting van SONY/BMG om deze shows uit te brenhen op vinyl, bijvoorbeeld op een Record Store Day, om netjes naast hun King In The Ring 2-lp met de sit-down shows te zetten, is deze dubbel-lp 'the next best thing'. Reeltrax heeft uiteraard geen mastertapes, dus zal de bron cd of dvd zijn.

De klaphoes is een schoonheid met haarscherpe foto's. Mijn exemplaar bevat gele lp's, exclusief voor Bennies Fifties Store.

De platen draaien op 45 toeren.

Voor mij had het stereo creëeren door middel van DES technologie niet echt gehoeven: ik wilde de stand-up shows op vinyl. That's it. Maar goed, men heeft er voor gekozen. Dicht op de speakers is het stereo effect soms wat wijfelend, op de normale luisterafstand bij ons - ongeveer 4 meter - klinkt het geluid wel meer 'open'. Ondanks de leeftijd en de bron(nen) moet ik zeggen dat in onze huiskamer omgeving de lp's goed klinken. Vooral tijdens applaus zijn zo nu en dan wat digitale artifacts te horen, maar ik kan daar mee leven. Nogmaals, dat kunstmatige stereo had voor mij niet gehoeven, echter het is kennelijk modieus vandaag de dag...

Wat anderen er ook van zeggen, ik ben blij met deze uitgave. En daar gaat het om. Hij gaat trots in de platenkast naast King In The Ring!

BURNING LOVE - THE RCA REHEARSELS

Op Record Store Day 2023 liet ik deze dubbel-lp voor wat het was: het was tenslotte een greep uit de cd-box On Tour, die ik al had. Mijn budget op het gebied van Presley ging toen richting de fantastische 3 lp box Elvis Is Black! van het VPI label.

Een week of 2, 3 geleden kwam ik de dubbelaar weer tegen voor een fijne prijs en besloot hem toch toe te voegen aan de lp-collectie.

Van 27 tot 30 maart 1972 was de zanger in de RCA studio te Hollywood te vinden om nummers op te nemen die deel zouden uitmaken, aangevuld met on tour op te nemen live tracks, van de Standing Room Only lp. Die kwam er nooit, maar dat is weer een ander verhaal...

Elvis was in een, bijna, depressieve, melancholieke bui: vlak voor de feestdagen had zijn vrouw Priscilla aangegeven hem te verlaten en sinds een paar weken wist hij voor wie: karateleraar Mike Stone. Iemand die hij notabene bewonderde... Terwijl Presley de afgelopen jaren tegenover vriendinnen en one night stands beweerde dat hij een 'open huwelijk' had was hij nu overdonderd door het feit dat e.e.a. ontploft was. Hij werd verscheurd door de nog steeds aanwezige liefde voor Priscilla en gekrenkt trots. Eigenlijk wilde de zanger alleen trieste nummers zingen over verloren liefde, scheiding en berouw. Zijn hoofd stond niet naar rock 'n roll, dus moesten zijn vrienden hem zowat dwingen om Burning Love op te nemen. Tenslotte wist Elvis ook wel dat dit hit materiaal was. Het klopte: Burning Love werd achteraf gezien zijn laatste top 10 hit bij leven.

Een dag later arriveerde de filmcrew die Standing Room Only, later omgedoopt tot On Tour, verfilmde. In de studio werd een nep opname sessie in scène gezet om een idee te geven over hoe plaat opnames van Elvis Presley er uit zagen. Dit beslaat kant A van deze dubbel-lp. Hierna volgen opnames van repetities voorafgaande aan de komende tour.

Uiteraard vinden we hier meer routinematig materiaal, maar ook wat bijzonderheden.

Weinig van dit alles vond zijn weg naar de uiteindelijke On Tour film, die natuurlijk veel concert beelden bevat. Een soundtrack lp bleef uit. (De al ontworpen hoes werd aangepast voor de in juni op te nemen registratie van zijn eerste optredens in Madison Square Garden...)

Voor de On Tour cd box, ook 2023, werden de tracks opnieuw gemixt. De nieuwe masters van de studio tracks zijn ook op deze dubbel-lp gebruikt.

Eigenlijk is het wel geinig om dit materiaal op dubbel vinyl te hebben: de geluidskwaliteit is fantastisch, met genoeg basfundament, de band is erg op elkaar ingespeeld en Presley is goed bij stem.

LOVING YOU

Loving You was in 1957 Presley's tweede speelfilm en de eerste waar een soundtrack langspeler van uit kwam, hoewel er maar 7 songs beschikbaar waren. Daarom werd kant B gevuld met, wat mij betreft, wat overbodige covers, waaronder True Love(...) en een Fats Domino imitatie tijdens Blueberry Hill.

Een jaar later bracht Victor in Japan de plaat uit en verving 3 van de song op kant 2 door nieuwer werk. Belangrijk was dat het artwork totaal afweek met een totaal andere foto op de voorkant. Hoewel toen al niet haarscherp, in mijn ogen een veel betere keuze.

Déze lp op het Waxtime label is een, gedeeltelijke, kopie van de Japanse versie. De achterkant van de hoes is echter nieuw opgemaakt. Voor kant B heeft men de Amerikaanse versie aangehouden, maar als bonus de 3 songs uit de Japanse lp toegevoegd.

Een heel leuke plaat voor in de collectie. Komt nog eens bij dat deze persing waanzinnig goed klinkt en geperst is in van zichzelf muisstil vinyl!

SOMETHING FOR EVERYBODY

Dit was, na het fabuleuze Elvis Is Back, de soundtrack van GI Blues en het religieuze His Hand In Mine, het 4e album na terugkeer van zijn diensttijd. De opnames vonden eind 1960, begin '61 plaats en ook daadwerkelijk bedoeld voor deze lp, uitgebracht in 1961. Er waren geen singles van gepland om de fans iets 100% nieuw te geven. In meerdere opzichten dus eigenlijk een soort van Elvis Is Back.

De plaat was nogal speciaal ingedeeld met rustige nummers op kant A en op B uptempo songs, afsluitend met de vlammende Chuck Willis r&b klapper I Feel So Bad. I Slipped I Stumpled I Fell uit de film Wild In The Country was bedoeld als A kant van een nieuwe single, maar I Feel So Bad was zo sterk dat men besloot de rollen om te draaien. Zo viel het nummer van de lp af en werd I Slipped I Stumpled I Fell als laatste nummer toegevoegd.

Met deze heruitgave door Waxtime werd het onrecht qua I Feel So Bad hersteld. Helaas wel als afsluiter van de ballad kant. Een 2e bonus song is door Waxtime aan het eind van kant B na I Slipped... geplaatst: Little Sister. Een uitstekend nummer, natuurlijk, maar later in '61 uitgebracht nà de oorspronkelijke releasedatum van deze plaat. Maar goed, het past qua sound.

De plaat is zeker niet zo sterk als Elvis Is Back, maar persoonlijk denk ik dat het door elkaar husselen van de tracks, in plaats van het streng scheiden in een ballad- en uptempo kant, al een fijner resultaat had opgeleverd. Presley was wel technisch gezien op een top van vocale kunnen en werd begeleid door een absolute top club muzikanten. Het blijft dus puik om de plaat te beluisteren.

De geluidskwaliteit is om door een ringetje te halen en klinkt van hoog tot laag haarzuiver. Er zullen digitale bronnen (cd's?...) gebruikt zijn, maar de belevenis is perfect!

ELVIS PRESLEY SUNSET BOULEVARD

Even een biecht: ik ben sinds 1970, het jaar dat ik 11 werd, Elvis fan. In de loop der jaren is mijn muzieksmaak bijzonder breed geworden, maar Presley bleef altijd bovenin hangen. Ik heb dan ook grofweg als van hem op cd (ondermeer de prachtige 60 cd-box), vinyl, vhs, dvd, blu-ray en een enorme verzameling boeken. Echter, inmiddels zijn mijn favoriete periodes binnen 's mans carrière wel wat beperkt geworden tot 1955-1961 en 1968-1970. Uiteraard heeft Elvis er tussenin en daarna ook nog prima dingen gedaan, maar genoemde periodes hebben de laatste jaren mijn voorkeur.

Toen de release van de cd-set Sunset Boulevard zich aandiende kon ik niet enthousiast worden. Buiten dat de bodem allang bereikt (en geschraapt) is, liet een korte zoektocht door mijn verzameling blijken dat ik alles al heb. Ook her en der ongedubt. Tja, nieuwe mixen. Het zal wel... Maar goed, ik ben vandaag de dag weer nogal 'into vinyl', dus toch maar de dubbel-lp met een selectie van studio tracks op de cd-box aangeschaft.

De songs dateren uit 1972 en 1975 en de 2e lp bevat alternatieve versies, waaronder een Tiger Man jam uit '75 die alle power uit de 1968 versie mist. Maar ja, dat vind ik. En wie ben ik?

Het geluid is prima te noemen en de nieuwe mixen voldoen. Alleen, om nu het ontbreken van blazers en violen op de master van Always On My Mind op te vangen door in het rechter kanaal de echo knop volledig open te draaien op de gitaar? Hmmm... Nogmaals: maar wie ben ik?

Vocaal zit het op meeste tracks wel goed en de muzikanten (voornamelijk z'n live band) zijn voortreffelijk. Ronnie Tutt mishandeld zijn drumstel zo nu en dan heerlijk.

Uiteraard, zou ik bijna zeggen, wordt er geen boekwerkje meegeleverd en zijn de binnenhoezen maagdelijk wit. Want, waarom zou je de vinyl liefhebber nog meer verwennen? Sony?...

THE COLONEL AND THE KING

Last Train To Memphis en Careless Love van Guralnick vormen voor mij(!) samen de beste biografie wat betreft Elvis Presley. Niet altijd foutloos voor mijn gevoel, maar essentieel leesmateriaal voor wie de Presley mythe uitelkaar gerafeld wil zien.

Nu heeft de auteur op 81-jarige leeftijd een even lijvig werk afgeleverd, gericht op het leven van Elvis' legendarische manager Dries van Kuijk aka Colonel Tom Parker.

Parker is de laatste decennia met regelmaat afgetekend als een bruut die Elvis de dood in joeg en 50% van diens inkomen achterover drukte. Met name de film Elvis van Baz Luhrman schetste het beeld van een misdadig figuur met een belachelijk accent, gespeeld door Tom Hanks. Ik heb een uitgesproken mening over die biop: hoewel prachtig in beeld gebracht met sensationele beelden klopt de film voor pakweg 5%. De rest is verzinsels of verdraaide feiten. Leuke film, maar desalniettemin fantasie.

Nog voor de inkt van de eerste druk van The Colonel And The King droog was las ik al de nodige kritiek op Presley fora. En, inderdaad, er zal best e.e.a. missen aan gebeurtenissen in het leven van de Colonel voor hij Elvis ontmoette. En ja, Guralnick laat iets teveel doorschemeren dat hij sympathie voelde- en voelt voor Parker. In dat licht bezien zou ik zeggen sla, hoe interessant en vermakelijk ook, het biografie gedeelte over en duik meteen in het gedeelte waarin correspondentie van het hoofdpersoon wordt weergegeven. Dit vormt, samen met toelichtingen, rond 44% van het totale volume van het boek. Er ontstaat een beeld van een man die bol stond van de humor en toewijding aan zijn, enige, cliënt.

Wat valt ondermeer op:

* Parker bleef er in de jaren '50 tot begin jaren '70 tegenover de platenmaatschappij RCA op hameren dat Elvis totale artistieke vrijheid had en hij dus bepaalde waar, wanneer en wat werd opgenomen voor singles en lp's;

* Tot 1962 bleef hij er bij filmmaatschappijen op hameren dat Presley meer uitdagende films moest maken met minder, of geen, songs;

* Hij waarschuwde al vanaf 1956 dat 'zijn jongen' goed met geld moest leren omgaan en steeds wat opzij moest zetten. Helaas, Elvis gaf liever uit...;

* Het verkopen van de rechten op alle muziek tot dan toe aan RCA in 1974 was iets wat de Colonel tegen stond, maar Presley had dringend geld nodig. Goed, met alle neven clausules hield de manager er uiteindelijk 6 miljoen aan over en de zanger 5. Dat dan weer wel;

* Wellicht het meest onthullende uit de brieven en telegrammen is wel dat Elvis Presley vanaf 1973 zelf steeds Parker vroeg om keer op keer optredens te boeken! Hij zat steeds in geldnood en door tegenvallende platenverkopen vanaf 1974 waren optredens de belangrijkste bron van inkomen geworden;

* Bepaalde onderdelen van contracten vanaf begin jaren '70 werden door Presley en Parker geschaard onder 'partnership', waarvan de opbrengsten 50/50 werden verdeeld. Het ging dan voornamelijk om bonusbetalingen en merchandising. De laatste jaren werd de regel ook van toepassing op optredens maar werd in de praktijk vaak 70/30 gebruikt, vanwege Presley's behoefte aan geld;

* Parker was inderdaad verslaafd geraakt aan gokken, het ging vaak om grote bedragen, maar toch lijkt hij nooit zijn hele fortuin op het spel te hebben gezet;

* De laatste jaren kon de Colonel Elvis nauwelijks meer bereiken en gaf bij vader Vernon ettelijke keren aan dat hij op deze manier niet meer verder wilde als manager van Presley. Toch sukkelde e.e.a. door, tot zelfs enige jaren na de dood van Elvis.

Conclusie, wat mij(!) betreft, is dat The Colonel And The King een nuttige aanvulling is voor eenieder die de andere kant van 'het verhaal' wil leren kennen. Wat blijft hangen is de goede en vriendschappelijke privé band die vanaf 1955 tot begin jaren '70 bestond tussen Parker en Elvis. Hij liet in diverse epistels aan diverse partijen weten dat hij alles voor zijn cliënt deed. Ook bleek met regelmaat hoe trots hij op de zanger was.

Oh ja, hoewel hij zich niet met Presley's muziek wilde bemoeien droeg hij suggesties aan, zoals Are You Lonesome Tonight. Maar,... in 1956 drong hij er bij Elvis op aan Hound Dog op te nemen, vanwege het succes als uitsmijter bij live shows. De zanger zelf zag het als een 'novelty'-nummer. Inderdaad leuk als laatste nummer bij concerten, maar geen single materiaal...

N.b., de boeken van Guralnick zijn niet in het Nederlands verkrijgbaar, maar met enige kennis van de Engelse taal prima te behapstukken.

DOWN IN THE ALLEY - OPENING NIGHT 1974

Vandaag de dag wordt de liefhebber aan alle kanten, vanaf diverse aanbieders, werkelijk bestookt met live lp's- en cd van jaren '70 concerten door Presley. Ik ben op dat gebied terughoudend geworden. Het moet wel iets bijzonders zijn wil ik de knip trekken.

Dèze dubbel-lp ìs bijzonder...

De opname is vaker illegaal en ook op het collectorslabel Follow That Dream uitgebracht, maar is nu door MRS onder handen genomen.

In maart 1973 besloten Elvis, manager Parker en de directie van RCA dat alle rechten op de songs tot dat moment aan de platenmaatschappij werden verkocht voor 1 afbetaling, ad 5,4 miljoen dollar (in tegenwoordig geld bijna 41 miljoen). De opbrengst werd 50/50 verdeeld tussen de zanger en de manager...(!) Parker had gokschulden en Elvis gaf geld uit als water, dus een extra boost was welkom. Het zou een fatale beslissing blijken.

Presley was zo door zijn 'extraatje' heen en nieuwe lp's en singles verkochten nu eenmaal niet best meer. RCA had vanaf toen echter succes met oud materiaal zoals op A Legendary Performer 1, Elvis Forever en in west-Europa zelfs met de re-release van de Jaihouse Rock single. Speelfilms zaten er niet meer in en dus waren optredens alleen nog een solide bron van inkomsten. Die bleven uitverkocht. Maar, hoe vaak kan je See See Rider zingen of je door All Shook Up en Don't Be Cruel haasten om je doorheen Suspicious Minds te werken?

Dus stapte Elvis op 19 augustus 1974 voor de eerste optreden van het zoveelste Las Vegas seizoen het toneel op, na meer repetities dan gewoon, met een totaal vernieuwde show. De meeste klassiekers bleken verdwenen en vervangen door nieuwere tracks en oudere, die langere tijd niet gebracht waren. Sommige zelfs nooit live! Geen Also Sprach Zarathustra en See See Rider, maar een drum riff en Big Boss Man was de opener en het publiek zal de rest van het optreden van de ene in de andere verbazing zijn gevallen.

De meeste songs worden goed en enthousiast gebracht. Helaas begint My Baby Left Me met een laf gitaar loopje - verwacht geen felle drum roffel, zoals we kennen van D.J. Fontana. Maar overall horen we een gemotiveerde zanger en een bekwame band.

Het verhaal gaat dat Elvis de reacties van het publiek te tam vond en vanaf de volgende avond was het terug naar het oude vertrouwde repertoire en bleven slechts enkele 'nieuwe' toevoegingen over. Dit is een soundboard opname en het publiek hoor je niet echt heel duidelijk, dus de reacties zijn niet goed te duiden.

MRS heeft DES software gebruikt om de mono soundboard om te zetten naar stereo. Ook is er iets echo toegevoegd. Ik vind het stereobeeld bij dit soort opnames wel mee (of tegen-) vallen, maar e.e.a. klinkt in ieder geval niet zo vlak meer en er zicht meer 'lucht' in het geluid.

Er zit nauwelijks oversturing in de tracks en alle instrumenten komen goed naar voren. Met name de bas laat zich her en der duidelijk horen.

Kortom, zeker in deze uitvoering, een prima registratie die, in ieder geval, iedere Elvis liefhebber in bezit moet hebben.

Vind ik...

FROM ELVIS PRESLEY BOULEVARD, MEMPHIS TENNESSEE

Elvis was met geen stokken een reguliere opnamestudio in te krijgen, dus werd in februari 1976 de zgn. 'jungleroom' in 's mans landgoed Graceland ingericht als een provisorische studio en reed RCA de mobiele opname faciliteit voor. Kabels werden naar binnen geleid en de bandleden zochten een plaats in de ruimte, die hiervoor eigenlijk te krap was.

Afgaande op de ongedubte sessie opnames die de afgelopen jaren zijn uitgebracht was het allemaal niet zo'n depressieve bedoening als wat biografieën doen geloven. Hoe dan ook, helaas zat de sleet er wel redelijk op bij Elvis: als er pathos in het spel kwam wist hij vocaal nog indrukwekkend uit te halen, echter tijdens rustige passages was buiten zijn gewone vibrato wel te horen dat hij soms moeite had toonvast te blijven. Er werden 12 nummers opgenomen, waarvan het huppelende uitstekende Moody Blue (een meer dan geslaagde uptempo fusie van disco en country) en She Thinks I Still Care op de plank bleven liggen tot zijn laatste lp, een jaar later.

Wat overblijft is een collectie van 10 nummers, waarvan slechts 1 (min of meer) rocker, For The Heart. Verder is het toch wel een triest album, waar nogal wat liefdesverdriet en nostalgie uit spreekt. Arrangeur Bergen White heeft een flink aantal van de tracks later dichtgesmeerd met overdadige strijkers. De een vindt het prachtig, de ander ervaard het als wat over de top. Aan u de keuze.

Ik kan de lp zelf wel hebben, ondanks de kanttekeningen die ik al plaatste. Maarrrr... het opnemen van The Last Farewell, een zeemanslied bekend geworden door Roger Whittaker, ervaar ìk als onvergeeflijk. OK, Presley was erg gecharmeerd van het pompeuze nummer... Jongens toch...

Op de hoes plaatste men in '76 de belachelijke opmerking 'recorded live'. Onbegrijpelijk en onzin.

De nieuwe persing door Music On Vinyl komt in een dikke hoes met een fijn aanvoelende structuur. Verder een exacte kopie van de originele verpakking, inclusief de geretoucheerde foto uit 1975, waar o.m. Elvis' zwembandje over de riem is gladgestreken.

Het vinyl is oranje en stil van zichzelf. De geluidskwaliteit is uitstekend.

(In oktober '76 werd de truuc met thuis opnemen herhaald, maar leverde slechts 4 afgemaakte tracks op. De lp Moody Blue, in 1977 de laatste bij leven, bestond uit die vier, de twee leftovers uit februari, drie live opnames uit '77 en 1 live track eerder uitgebracht in 1974 op Recorded Live In Memphis.)

Spinout (blu-ray)

In1966 brachten de Beatles het revolutionaire album Revolver uit, kwamen de Beach Boys met Brian Wilson's meesterwerk Pet Sounds en was Aftermath de nieuwe lp van de Rolling Stones (plus Paint It Black een waanzinnige hit).

En Elvis Presley? Hij bracht drie films en evenveel soundtrack lp's op de markt. Zijn kapsel was gedurende 12 jaar niet veranderd en de films stonden totaal los van het tijdsgewricht. Maar, een flinke groep fans bleef trouw en viel nog steeds voor de producten die van hun 31-jarige idool uitkwamen.

Spinout is de derde film uit '66 en gemaakt volgens de 'Elvis formule': mooie meiden - in dit geval 4 die Presley's personage ambiëren -, snel vervoer - de hoofdrolspeler is een zanger die ook racet - en op maat gemaakte songs. Songs die m.i. boven de gemiddelde kwaliteit van Elvis' recente filmsongs uitstijgen. En vergeet de uitdagende locatie niet: in dit geval Californië.

Is Spinout een goede film? Nee, zeker niet Presley's beste, maar zeer zeker niet de slechtste. Het is een fijne gezellige feel good comedy met leuke nummers. The King heeft wat vollere wangen, is echter slank, maar acteerd op de automatische piloot. De legendarische heupen zitten ook nogal vast. Tenslotte waren film critici toen- en recent mild voor Spinout.

De term 'spinout' kom uit de race wereld en gaat om het tijdens hoge snelheid in een 'spin' te raken en vervolgens van de baan/weg af. In ondermeer het Verenigd Koninkrijk en enige andere landen heette de film California Holiday.

De soundtrack lp bevatte 3 top bonustracks: Bob Dylan's Tomorrow Is A Long Time, het prachtige I"ll Remember You en de R&B klapper Down In The Alley.

Wat maakt de blu-ray disk van Spinout bijzonder en een aanrader?

De beeldkwaliteit! Gerestaureerd via een 4K scan vanaf een brandschoon film negatief. Resultaat is een werkelijk belachelijk goede kwaliteit: de kleuren knallen van het scherm zonder doorbloeding, ook als ze erg helder zijn en een prachtige scherpte. Ja, ik durf te zeggen, alsof gisteren digitaal opgenomen want ook filmgrain is nauwelijks te zien. Mensen, dit is echt topklasse!!!

Het geluid is uiteraard mono, 2.0. In mijn 5.1 opstelling wordt voor alleen de center speaker aangestuurd en zorgen de achter luidsprekers voor wat heel zachte echo. De kwaliteit is, ondanks de beperkingen heel goed, met vrijwel geen oversturing en zonder ruis.

Er is alleen ondertiteling voor doven/slechthorenden in Engels aanwezig, maar de dialogen zijn niet echt hoogdravend...

Deze blu-ray is een zgn. 'mod', made on demand. De disk, regio vrij, wordt gebrand na bestelling en voorzien van kleurig label. De verpakking is zoals het hoort en ingesealed verzonden.

Conclusie:

Verwacht geen topfilm, maar onschuldig vermaak met Elvis die ook nog eens bovengemiddelde songs treft. Echter: die beeldkwaliteit! Dat is genieten en trekt je het lollige verhaal helemaal in!

(N.b., akkoord, de scènes met achtergrond projectie komen door de enorme helderheid van het beeld nog knulliger over dan op de dvd en vhs versies...)

The hillbilly cat

THE HILLBILLY CAT LIVE - THE HILLBILLY CAT RETURNS

Als je een pistool tegen mijn hoofd zou houden en mij dwingen te bekennen, zou ik toegeven dat mijn favoriete Presley periodes zijn 1954-1960 en 1968-1970. Uiteraard heeft hij tijdens genoemde tijdsgewrichten ook wel wat minder materiaal voortgebracht, evenals het voor mij duidelijk is dat de man in de tussenliggende tijd- en daarna ook regelmatig prima heeft geleverd.

Het derde Las Vegas seizoen in zijn carrière speelde zich af in augustus 1970. De concert documentaire That's The Way It Is werd toen opgenomen. Toen een jong getrouwd stel uit Canada op 21 augustus arriveerde in Vegas waren de cameraploegen allang vertrokken en was Presley losser qua gedrag. De Canadezen namen de optredens van 23 augustus, de dinner show, en de 24e, dinner- en midnightshow op via een logge cassetterecorder.

Terug in Canada besloot de man dat de leden van de door hem opgerichte fanclub eigenlijk moesten ervaren welke dynamische optredens Elvis op dat moment gaf. Via een kleine studio en perserij werden 200 exemplaren van The Hillbilly Cat Live gefabriceerd, een dubbel-lp, waarop opnames van de 23e en 24e werden gebruikt om een idee te geven van de Presley magie. Het was de eerste Amerikaanse bootleg van Elvis en de tweede wereldwijd. Hij verkocht aanvankelijk 145 exemplaren...

Fast forward naar 2012 als het Graceland Records label de hand kan leggen op de originele cassettebandjes en de medewerking van bewuste Canadese fan. De technische mogelijkheden waren in 42 jaar een heel stuk verder dan in '70 en men wist wonderen te verrichten met de opnames. Her en der moest wat gerepareerd worden, maar het resultaat is fantastisch!

The Hillbilly Cat Live bevat het dinner optreden van 23 augustus en het album The Hillbilly Cat Returns dat van de 24, de midnight show. De eerstgenoemde cd is vlak bij het podium opgenomen en klinkt waanzinnig goed voor een zaalopname. Natuurlijk horen we soms wat oversturing en tijdens dialoog zit enige ruis, maar het optreden is fantastisch en heel goed luisterbaar: er zit zelfs een fijne bas in! De opvolger, The Hillbilly Cat Returns, is iets verder in de zaal op tape gezet, maar klinkt wel iets beter: minder oversturing, maar ook wat minder bas en iets meer duidelijk gepraat in het publiek, tussen de nummers door. Hinderlijk? Zeker niet, ook deze cd is een genot om te beluisteren!

Ik begon dit epistel wat rebels, maar als je deze opnames achter elkaar hoort realiseer je pas hoe goed Presley in 1970 was! Akkoord, het concert van 12 augustus, professioneel vastgelegd (tijdens de That's The Way It Is opnames), wordt algemeen gezien als zijn beste en meest complete optreden ooit en daar ben ik het mee eens. Echter, om een losse King op de 23e en 24e augustus fanatieke optredens te horen geven met tussendoor de nodige vrolijke interacties met zijn publiek is echt goud!

Ik hoop dat deze opnames, in deze kwaliteit, weer eens beschikbaar komen voor de liefhebber!

(Om de gepikeerde fan, vanwege eerste regels uit deze bijdrage, gerust te stellen: ik vind bijvoorbeeld het optreden van 31-12-1976 ook fantastisch en werkelijk een van 's mans beste!)

I'M COUNTING ON THEM

Het VPI label brengt prachtige Presley albums uit, alsmede leuke. Aanvankelijk schaarde ik, op basis van de tracklist, I'm Counting On Them onder de laatste categorie. Bij nader inzien is dit echter een prima product, goed verzorgd en meer dan 'leuk'.

Kant A van deze lp bevat songs geschreven door Otis Blackwell, kant B staat vol met Don Robertson composities. Waar mogelijk zijn afwijkende takes gebruikt. Op de Blackwell kant zijn dat er 5. Op de andere kant van de lp is alles alternatief. Leuk is de geste om iedere kant te besluiten met een demo (door de schrijvers van de songs?).

Otis Blackwell schreef hoofdzakelijk op r&b geënte nummers, maar bijvoorbeeld ook het legendarische Fever. Jerry Lee Lewis nam enige Blackwell songs op, waaronder Great Balls Of Fire. Blackwell betreurde later dat vooral blanke artiesten (en dat waren er veel) zijn composities opnamen terwijl hij zelf zwart was.

Otis ontmoette Elvis nooit en ik heb twijfels over het verhaal dat de zanger Blackwell suggereerde om de term All Shook Up te gebruiken voor een nieuwe song. Temeer daar David Hess (aka David Hill) de song iets eerder dan Elvis opnam voor een piepklein label en weer een heel ander verhaal over de songtitel heeft. Ik denk dat we moeten beseffen dat Presley op de eerste drie Blackwell nummers wordt vermeld als mede-componist. Een kwestie van rechten delen, hoogstwaarschijnlijk een Colonel Parker strategie...

One Broken Heart For Sale heb ik altijd gezien als een mindere Presley song. De demo is echter formidabel - ondanks de iets mindere geluidskwaliteit - en heeft een stomende beat. Prachtig!

Don Robertson was een blanke componist en pianist die gespecialiseerd was in prachtige ballads, waar Presley in de jaren '60 gek op was. Robertson was ook de uitvinder van de 'slip note', waar pianist Floyd Cramer furore mee maakte. Don heeft Elvis regelmatig ontmoet, in de studio en bij Presley thuis.

Nummers als There's Allways Me, Anything That's Part Of You, I Met Her Today en They Remind Me Too Much Of You zijn sowieso alltime favorieten van mij, maar ik snap diegenen ook die aangeven dat Robertson's songs erg op elkaar lijken.

De demo, waarmee kant B besluit is heel geinig.

De geluidskwaliteit is, buiten de twee demo's, over het algemeen prima. Wel hoorde ik op Starting Today erg veel tikjes: dit kan afkomstig van een acetate (proefpersing) zijn of een probleem met de persing van deze lp op dat vlammerige blauwe vinyl.

Deze Record Store Day uitgave uit 2024 is nu her en der goedkoop aan te schaffen, waarbij de lp net zo betaalbaar is als de cd-versie elders. De plaat werd wat ondergesneeuwd door de aandacht voor de uitstekende 3-lp (of cd-)set Elvis Styles, tevens een VPI release voor RSD 2024.

LES DISQUES EN OR

Deze ochtend weer eens lekker genieten van deze schitterende Record Store Day release van VPI uit 2022.

Een prachtige box met daarin de eerste drie golden hits verzamelaars van Presley. De hoezen zijn fantastische reproducties van hoe ze destijds in Frankrijk uitkwamen. Het vinyl is op drie verschillende kleuren geperst, maar wat ìk belangrijker vind is de inhoud! De songtitels- en volgorde zijn identiek aan de oude albums, echter waar voor handen zijn alternatieve takes gekozen. Het zorgt er voor dat er regelmatig een verrassing voorbij komt en dat is heel verfrissend. (Die alternatieve tracks zijn in de afgelopen decennia verspreid over allerlei releases al beschikbaar gekomen, maar hier passend gesitueerd.) Veel alternatieve opnames wijken niet heel veel af van de mastertakes. Treat Me Nice is wel een heel lachwekkende clowneske versie, dus met recht aanvankelijk in de archieven gebleven.

De geluidskwaliteit is verschrikkelijk goed (en mono waar het mono was!). Slechts bij sommige alternatieve tracks hoor je wel wat mindere sound, maar nog steeds prima.

Een fantastische box, gemaakt met liefde en kundigheid!

COMMAND PERFORMANCE

Rond 2010 waren we genoodzaakt veel te verkopen, waaronder mijn complete Presley collectie, opgebouwd sinds 1970. Hier zat ook een grote hoeveelheid 'import lp's' - zal ik maar zeggen... - bij. Een van mijn meest gekoesterde items was Command Performance, een lp die ik direct kocht toen hij beschikbaar kwam, 1977 of 1978. Het was de periode dat er steeds meer van dit soort 'witte' producten opdoken. Na het overlijden, 16 augustus 1977, gingen de sluizen open en werden de liefhebbers jarenlang overspoelt met lp's, gemaakt door de 'vrije jongens'. Soms prachtig, soms waardeloos.

Deze week kon ik Command Performance voor een heel fijne prijs weer aanschaffen. Voor zover ik kan zien een eerste persing uit 1977, ECP-101. De hoes is vrijwel 100% intakt. De foto rechtsboven zitten scheurtjes in, maar ik kan mij herinneren dat mijn oorspronkelijke exemplaar destijds al snel het zelfde euvel had. Voorzichtig gelijmd en ik vind het helemaal prima!

De plaat vertoond wat krasjes, het merendeel aan de oppervlakte, waardoor je ze niet hoort. Desondanks zijn er hier en daar wat bescheiden tikjes waarneembaar. Een plaat van bijna 50 jaar oud - no problem.

Het gaat hier om zaalopnames uit de periode 1970 t/m 1974, die heel knap aan elkaar gemixt zijn, zodat het idee van een compleet concert is ontstaan. (Nergens op de hoes is overigens de juiste volgorde te vinden, wel op de plaat labels.) Het gaat hier om heel goede registraties. Ik heb wel véél slechtere opnames uit een zaal gehoord. Verwacht geen diepe bas geluiden: e.e.a. is opgenomen op kleine bandrecorders of cassetterecorders, ongezien mee gesmokkeld naar het concert. Soms is ook wat oversturing te horen. Desalniettemin is Command Performance ontzettend fijn om aan te horen en destijds hadden we van veel tracks nooit een live versie gehoord. Uiteraard is veel recenter een hoop in betere soundboard- of reel to reel kwaliteit uitgekomen, maar Command Performance blijft een juweeltje die in de jaren na '78 diverse keren is heruitgebracht, vanuit verschillende bronnen.

Oh ja, de speelduur is ook nog eens zeer ruim!